بسم رب الحسین(علیه السلام)

وقتی همه چیز به هم پیوند می خورد تا تو را بدبخت ترین آدم روی کره زمین کند، روزی می شود مثل عاشورای سال 61 هجری قمری !

وقتی همه چیز به هم پیوند می خورد تا تو را بی همه چیز ترین آدم روی کره زمین کند، روزی می شود مثل عاشورای 88 هجری شمسی !

 و وقتی همه چیز دست به  دست هم می دهند تا تو را پست ترین جنبنده روی کره زمین کند، روزی می شود مثل نه دی!

دلم می خواست از تو بپرسم که چه چیز در ذهنت می گذشت که تو را در روز عاشورا به بدبخت ترین آدمها تبدیل کرد؟

چه شیرین کاری قشنگی برای شیطان کرده بودی که تو را به بودن در صف بنی امیه آن هم درهزار و اندی سال بعد از واقعه عاشورا مفتخر کرد؟

به من بگو در چه فکری بودی که سنگ را برداشتی و به سوی مردم معمولی که در خیابان، رو به خدا و بی هیچ اسلحه ای به نماز ایستاده بودند، پرتاب کردی؟؟!!!

می خواهم بدانم...

باور کن اگر در سال 61 هجری بودم این سوالی بود که از سپاه عمر سعد می پرسیدم و حالا که تو همان کار را تکرار کرده ای چه فرصتی از این بهتر؟ همانگونه که در قرآن از یاران شیطان،  چگونگی عاقبت به شر شدنشان را می پرسند، من نیز قبل از نهایی شدن بدبختی ات از تو میپرسم: چه شد که این گونه شدی؟

آیا کسی به تو گفته بود که اگر پرچم و خیمه عزاداری پسر زهرا را آتش بزنی آزادی ر ا تجربه خواهی کرد؟  پرچم عزای مردی که در آزاده گی آنچنان پیش رفت که عالمیان از خاور تا باختر همه در دائرةالمعارف ممالکشان در تعریف کلمه آزادی و آزادگی می نویسند : حسیــــــــــن"!!

تا کنون از خود پرسیده ای چه کسی این جمله را در گوشت زمزمه کرد که "با خاک پاشیدن به صورت خورشید، می توان آنرا از تابیدن باز داشت؟ "

و تو عقلت چه می گفت؟

آیا چشمانت ندید آنانی که در مقابل حسین ایستادند چگونه مردمانی بودند؟ مردمی که بر پیشانی او، حتی هنگامی که بی سلاح به نماز ایستاده بود سنگ انداختند؟

آیا گوشهایت نشنید سخنان حسین ابن علی را که از ورای قرنها پرسید :

" مردم ! بگویید من چه كسى هستم سپس به خود آیید و خویشتن را ملامت كنید و ببینید آیا قتل من و درهم شكستن حریم من براى شما جایز است ؟"( اوّلین سخنرانى امام (ع ) در روز عاشورا)

" واى بر شما! چرا گوش فرانمى دهید تا گفتارم را - كه شما را به رشد و سعادت فرامى خوانم - بشنوید هركس از من پیروى كند خوشبخت و سعادتمند است و هركس عصیان و مخالفت ورزد از هلاك شدگان است و همه شما عصیان و سركشى نموده و با دستور من مخالفت مى كنید كه به گفتارم گوش فرانمى دهید. آرى ، در اثر هدایاى حرامى كه به دست شما رسیده و در اثر غذاهاى حرام و لقمه هاى غیر مشروعى كه شكمهاى شما از آن انباشته شده ، خدا این چنین بر دلهاى شما مهر زده است ، واى بر شما! آیا ساكت نمى شوید؟"( دوّمین سخنرانى در روز عاشورا)

" اى مردم ! ننگ و ذلت و حزن و حسرت بر شما باد.....که شمشیرهایى را كه از خود ما بود بر علیه ما به كار گرفتید و آتش فتنه اى را كه دشمن مشترك برافروخته بود، بر علیه ما شعله ور ساختید، به حمایت و پشتیبانى دشمنانتان و بر علیه پیشوایانتان بپا خاستید، بدون اینكه این دشمنان قدم عدل و دادى به نفع شما بردارند و یا امید خیرى در آنان داشته باشید مگر طعمه حرامى از دنیا كه به شما رسانیده اند و مختصر عیش و زندگى ذلتبارى كه چشم طمع به آن دوخته اید."( دوّمین سخنرانى در روز عاشورا)

"هیهات كه ما به زیر بار ذلت برویم ؛ زیرا خدا و پیامبرش و مؤ منان از اینكه ما ذلت را بپذیریم ابا دارند و دامنهاى پاك مادران و مغزهاى باغیرت و نفوس با شرافت پدران ، روا نمى دارند كه اطاعت افراد لئیم و پست را بر قتلگاه كرام و نیك منشان مقدم بداریم . آگاه باشید كه من با این گروه كم و با قلت یاران و پشت كردن كمك دهندگان ، بر جهاد آماده ام )).( دوّمین سخنرانى در روز عاشورا)

((آگاه باشید! به خدا سوگند. پس از این جنگ به شما مهلت داده نمى شود كه سوار بر مركب مراد خویش گردید مگر همان اندازه كه سواركار بر اسب خویش سوار است تا اینكه آسیاب حوادث شما را بچرخاند و مانند محور و مدار سنگ آسیاب مضطربتان گرداند و این ، عهد و پیمانى است كه پدرم على علیه السلام از جدم رسول خدا صلّى اللّه علیه و آله بازگو نموده است پس با همفكران خود دست به هم بدهید و تصمیم باطل خود را پس از آنكه امر بر شما روشن گردید، درباره من اجرا كنید و مهلتم ندهید، من بر خدا كه پروردگار من و شما است توكل مى كنم كه اختیار هر جنبنده اى در ید قدرت اوست و خداى من بر صراط مستقیم است )).( دوّمین سخنرانى در روز عاشورا)

و آیا ندیدید که از پس قرنها، سوگند حسین سید الشهداء به حقیقت رسید و  نه دی شد آن روزی که شما را مهلت نداد و آنچنان مضطربتان کرد که طومار شما را برای همیشه پیچید و در زباله دان تاریخ جایتان داد و تا همیشه تاریخ شما را مقهور خداوند سبحان گردانید.

... و سیعلم الذین ظلموا ای منقلب ینقلبون -  زود باشد كسانى كه ستم كرده‏اند بدانند كه به كجا بازگشت‏مى‏كنند(آیه 227 –سوره مبارکه شعراء)

پ.ن 1: اَللّهُمَّ اِنَّ هذا یَوْمٌ تَبرَّکَتْ بِهِ بَنُو اُمَیَّةَ وَ ابْنُ آکِلَةِ الَْآکبادِ اللَّعینُ ابْنُ اللَّعینِ 

پ.ن 2: هذا یَوْمٌ فَرِحَتْ بِهِ آلُ زِیادٍ وَ آلُ مَرْوانَ بِقَتْلِهِمُ الْحُسَیْنَ صَلَواتُ اللَّهِ عَلَیْهِ

پ.ن 3: اَللّهُمَّ الْعَنْ اَوَّلَ ظالِمٍ ظَلَمَ حَقَّ مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ آخِرَ تابِعٍ لَهُ عَلى ذلِكَ. اَللّهُمَّ الْعَنِ الْعِصابَةَ الَّتى جاهَدَتِ الْحُسَیْنَ وَ شایَعَتْ وَ بایَعَتْ وَ تابَعَتْ عَلى قَتْلِهِ اَللّهُمَّ الْعَنْهُمْ جَمیعاً

پ.ن 4: اَللّهُمَّ فَضاعِفْ عَلَیْهِمُ اللَّعْنَ مِنْكَ وَ الْعَذابَ الاَْلیمَ